Geschiedenis van Shiatsu.
Tokujiro Namikoshi (1905-2000), de oprichter van shiatsu therapie, was 7 jaar oud toen hij zijn moeder volledig geneesde van reuma. Zij leefde in goede gezondheid tot 88 jaar.
Om haar leed te verlichten probeerd hij de pijnlijke zones te masseren en te drukken. Zij vertelde hem dat het drukken haar de beste baat gaf. Zonder enige kennis van anatomie en fysiologie heeft Tokujiro op de reflexpunten van de bijnieren gedrukt die, oa, het hormoon cortisol produceren, dat onstekingsremmend is.
Na deze ervaring begreep Tokujiro dat door middel van drukken mensen van hun ziekten kon genezen en daardoor gelukkiger werden.
"Ik zal mijn leven toewijden aan deze manuele zorg".
Dit was het "begin" van shiatsu in 1912. Zijn voortdurende studies leiden hem tot de oprichting van een anatomische en fysiologische theorie van Shiatsu. Hij heeft de drukpunten geidentificeerd op de lijnen van de grote zenuwen en bloedvaten, op het skelet en spieren-systeem en op de organen.
Namikoshi maakte geen gebruik van de "energie weg", maar van het perifere zenuwstelsel, het belangrijkste systeem (samen met het endocrine klieren systeem) dat het lichaam in balans houdt en dat de verbinding vormt tussen de organen-weefsels en het centrale zenuwstelsel.
Dit is het kenmerk van Shiatsu Namikoshi-techniek ten opzichte van andere stylen die gebaseerd zijn op de Traditionele Chinese Geneeskunde.
In 1925 opende Tokujiro Namikoshi de eerste shiatsu-kliniek in de wereld in Hokkaido en in 1933 in Tokyo. In 1940 opende hij het Japan Shiatsu College in Tokyo en als gevolg van voortdurende presentatie van zijn werk, erkend het Japanse Ministerie van Volksgezondheid Shiatsu als een unieke Japanse therapeutische behandeling.
Sinds 1964 is de Japan Shiatsu College de enige officieële school waar Shiatsutherapeuten worden opgeleid.
Sinsdien zijn er vele scholen onstaan over de hele wereld die de authentieke Shiatsu Namikoshi methode onderwijzen.
